نويسنده و كارگردان: ناصر غلامرضايي

مدير فيلمبرداري: حسن پويا

سال ساخت: 1379

    بازيگران:  رضا كيانيان، فرج عليپور، افسانه قاسمي، هيلا اكراني، شهرام فرهمند، نودعلي لطفي

خلاصه داستان:

امان مرداني، چوپان ميان سال اهل رومشكان، هر روز گله مردم را به كوه مي برد. يك روز غار شگفت انگيزي مي بيند كه صداهاي عجيب و آواي يك زن از درون آن به گوش مي رسد. وقتي به درون غار راه مي يابد به آثاري باستاني از هزاره هاي پيشين برخورد مي كند و يك تابوت مفرغي نظرش را جلب مي كند كه به تصور او ، صاحب آوا درون آن خفته است ...
يادداشت:

پس از فيلمهاي حريم مهروزي (1365)، خون بس (1371) و نامزدي (1375)، رومشكان چهارمين فيلم بلند ناصر غلامرضايي است كه فيلمبرداري آن از شهريور 1379 آغاز شده است.

مختار شكري پور- روزنامه شرق

«عروس رومشكان» فيلمي ديگر از «ناصر غلامرضايي» است كه اين بار در كنار فضاهاي مستند گونه محيط فيلم وجهي فانتزي هم به فيلم داده است. اين وجه كه ضرورت پرداخت به قصه با توسل به شيوه روايي جديدي را فراهم كرده است با برآمدن زن اثيري فيلم از تابوت مفرغي در روياي چوپان و ما بعد آن ماجراي دلدادگي و شور و شيدايي جنون وار چوپان شكل مي گيرد. كارگردان با اين كار، زن اثيري را به عنوان سمبلي از ميراث فرهنگي و معنوي طرح كرده و از اين طريق موجبات تقابل چوپان دلداده _ به عنوان پاسبان ميراث _ و قاچاقچياني كه به ميراث خود خيانت مي كنند را فراهم كرده است. نكته قابل توجه اينجاست كه در اين تقابل عشق واقعي رنگي از ديوانگي و خُل وضعي به خود مي گيرد و سرزنش مي شود. البته اين سويه به نابساماني هايي كه در محيط و فضاي فيلم اتفاق مي افتد برمي گردد وگرنه فيلمساز به نقد اين تخريب پرداخته است كه اين روزها در همه جا حكمفرماست.پرداخت به قصه هاي مجزايي چون قصه دلباختگي چوپان و زن سرگشته و مغمومش و همچنين ماجراي قاچاق عتيقه و پيگيري هاي بازپرس در قالب روايتي گسسته از زبان بازپرس به عنوان راوي و حلقه اتصالي اين قصه ها باعث چند پارگي و اغتشاش هايي روايي در فيلم شده است، به طوري كه جاي آن رابطه همنشيني كه اين قصه هاي مجزا بايستي در كنار هم داشته باشند بسيار خالي در نظر مي آيد. نويسندگان فيلمنامه اين فيلم با به كارگيري اين شيوه روايي خواسته اند كه از قواعد روايي سينماي كلاسيك عدول كنند ولي ساز و كارهايي كه در شكست هاي زماني و گسست هاي روايي فيلمنامه به كار گرفته شده است كافي نيستند، يعني رفت و برگشت هايي كه ميان اين قصه ها و حوادث و رخدادهاي فيلم به وجود آمده، چندان منسجم و هماهنگ نبوده و پراكنده و مغشوش به چشم مي آيند؛ بنابراين مطابق با آنچه در نظر داشته اند فيلمنامه را پرداخت نكرده  اند.

از اين كه بگذريم «غلامرضايي» به همراه همكار فيلمنامه نويسش از موضوع و امكانات محتوايي آن وجود پتانسيل ها و درونمايه هاي مضموني قوي و قصه سازي همچون: ماجراي دلدادگي چوپان به زني افسونگر و در ادامه دل كندن و رهايي او از تعلقات پيرامونش و مصيبت غمي حسرت  آلوده كه در بستر مناسبات يك مثلث عاشقانه زن چوپان عارض مي گردد و يا حتي  ماجراي قاچاق عتيقه كه سازوكار پرداخت مسائلي همچون طمع انساني و ويژگي هاي قومي و بومي را در خود دارد؛ نتوانسته اند آن طور كه بايد پرداختي عميق تر و جدي تر به اين قضايا داشته باشند تا بهره هاي كافي از اين امكانات ببرند.

البته دنياي حسرت آلوده زن چوپان كه در چنبره عشقي مثلثي گرفتار شده در سطح و وجوه برخاسته از ويژگي هاي قومي و بومي و طيف اجتماعي اش پرداخت قابل قبولي شده است ولي نكته آنجاست كه اين مسائل و انگاره هاي ازلي، ابدي انساني آن قدر گسترده هستند كه بتوان خيلي بيشتر از اين روي آنها كار كرد.با اينكه كاربرد آهنگ هاي متعدد محلي لُري كه به آهنگ هاي كُردي هم پهلو مي زنند كمي اضافي در نظر مي آيند اما نبايد از نظر دور داشت كه اين آهنگ ها جداي از ذهنيت نوستالژيكي كه فيلمساز به آنها دارد؛ نقش بسياري در ايجاد فضا و بيان حال و روز چوپان دلداده و سرگشته اي كه دل و دينش را به پري رويي از عالم رويا داده و مدهوش شده است دارند. به طوري كه باري قوي تر به احساسات چوپان داده و شور و شيدايي او را به رخ مي كشد و در نظر مخاطب غالب مي كند.و اما تصاوير خوش پرداخت با رنگ آميزي خاصي در نماهاي غار و حضور بينابين زن اثيري فيلم در كنار نماهايي ديدني از طبيعت و همچنين پلان هايي كه دختران لر بر پل و ميان سبزه زارها _ كه خود را در ماجراي عشق چوپان و حسرت هاي همسرش دخيل كرده و حضور يافته بودند _ قابليت هاي تصويري زيبا و حتي كارت پستالي در فيلم پديد آورده اند كه مي توان آنها را به عنوان نقطه عطفي خاص از وجه بصري فيلم ذكر كرد.در پايان نيز نبايد نريشن هاي دلنشين «رضا كيانيان» در روايت قصه «عروس رومشكان»، بازي «فرج عليپور» در بيان عشق چوپاني و انتقال احساسات او به تماشاگر به طرزي ملموس و همچنين بازي خوب «هيلا اكراني» در ايفاي نقش افسونگر را از نظر دور داشت.