بازيگران : محمدرضا فروتن، خزر معصومي، مسعود كرامتي، بهناز جعفري، احسان اماني، محمدرضا ناجي و ...
 

خلاصه داستان: كاوه و آبان زوج جواني كه در اوج عشق قهرمانان قصه ما را ترك كرده اند بهانه اي مي شوند تا بيژن، علي و سعيد به ياد روزگار با عشق سپري شده آنها در باغهاي كندلوس به جستجو باشند.

يادداشت : « باغهاي كندلوس » پس از فيلمهاي « از كنار هم مي گذريم » (1379) و « چند تار مو » (1382) سومين فيلم بلند ايرج كريمي منتقد باسابقه و كهنه كار سينماي ايران است..

   نقد فيلم

سينماي ما - «باغ هاي كندلوس» سومين فيلم بلند ايرج كريمي بياني است شاعرانه و پر رمز و راز از زندگي، عشق و مرگ. سه دوست قديمي همراه با خاطرات دوستان از دست رفته شان آبان و كاوه (خزر معصومي و محمد رضا فروتن) راه سفر در پيش مي گيرند. اما اين سفري حزن آلود نيست بلكه سفري است براي باز يافتن آنچه در طول زندگي خود گم كرده اند.

در واقع داستان دلدادگي اين دو كه به صورت فلش بك هاي متوالي تعريف مي شود تجربه اي است از خلايي كه در زندگي اين سه كاراكتر وجود دارد و اين خلأ چيزي نيست جز نبود عشق. آنچه آنان در لابه لاي خاطرات آبان و كاوه جست وجو مي كنند تلاشي است براي بازيابي و جبران اين كاستي. در خلال اين سفر بعد بسيار قوي فيلم كه همانا نگاه طنز آميز با ديالوگ هاي به غايت خنده آور است را نمي توان فراموش كرد. اينچنين نگاه طنز آلود به مرگ اين فيلم را در جرگه آنچه معروف به كمدي سياه است قرار مي دهد. همانگونه كه اشاره شد تم اصلي فيلم در ارتباط با زندگي است.

كارگردان از تماشاگر مي خواهد كه با او به باغ هاي كندلوس برود و زيبايي خيره كننده اين باغ ها را نظاره گر شود و با نشان دادن سبزي بي نظير آنها به ما يادآور مي شود كه زيبايي و زندگي با طبيعت آميخته اند و انسان كه جزيي از اين طبيعت است پيوندي مقدس با آن دارد. اما كارگردان به اين سه عنصر انسان، طبيعت و زندگي/ مرگ بسنده نمي كند. او در جست وجوي عنصر ديگري است كه به صورت دغدغه كاوه در صحنه نماز آشكار مي شود و آن عشق و آگاهي به از دست دادن آن است كه در واقع دغدغه اصلي فيلم است. چنانچه اشاره شد اين همان عنصري است كه اين سه دوست در پي بازيابي آن بار سفر بسته اند.

در واقع عشق، هنر، زيبايي و زوال دستمايه اصلي باغ هاي كندلوس است. ايرج كريمي اصولاً كارگرداني متعهد است و تعهد او بيش از هر چيز به هنر است. اين مطلب خود را در ساختار روايتي فيلم كه از روزمرگي گريزان است نشان مي دهد. چنين ساختاري به كارگردان فضايي مي دهد تا او از زباني كاملاً متفاوت استفاده كند: زبان تصوير، تمثيل و طنز. در ضمن از تماشاگر مي خواهد با ذهني فعال به ديدن فيلم بيايد و همراه با او فيلم را تجربه كند. در چنين ساختاري است كه كارگردان مي تواند صحنه پاياني فيلم را در چند ثانيه آغازين آن بياورد. نكته ديگر فيلم عنصر زمان است كه نقشي تداخلي دارد. بدين معنا كه ما هيچ گاه فقط در زمان حال زندگي نمي كنيم.

گذشته، آنچه كه مي توانست به گونه ديگر در گذشته باشد و آنچه مي تواند زمان حال را مطابق خواسته ما كند و آينده را، همه و همه در هر لحظه زندگي با ما است. اين تداخل زماني خود را به صورت زن و شوهري عاشق «بهروز و آذر» نشان مي دهد. همان گونه كه آذر ماه بعد از آبان، دلالت بر زندگي آبان پس از مرگ دارد، به نظر مي رسد كه نام بهروز در پي كاوه، حاكي از سعادت و بهروزي كاوه است. در واقع ما از نام هاي آنان كه آبان به آذر تبديل مي شود و ديالوگ هاي شان پي مي بريم كه در واقع اين كاراكتر ها همان آبان و كاوه هستند در زمان هاي مختلف. اصولاً بازي با نام ها از ويژگي هاي كارهاي ايرج كريمي است.

نگاه كنيد به عناويني كه او براي فيلم هاي خود انتخاب مي كند: «چند تار مو»، «از كنار هم مي گذريم»، «شب لطيف است» و «باغ هاي كندلوس». گويي اينان مطلع هايي از شعري بلندند. از لحظه هاي به يادماندني فيلم صحنه اي است كه آبان سيني به دست آرزوي فرصتي دوباره مي كند و كارگردان با نشان دادن يك صحنه با دو پايان متفاوت، به ما مي گويد كه آبان به آرزوي خود مي رسد. اين تكنيك با اندكي تفاوت، ما را به ياد فيلم «درهاي كشويي» به كارگرداني پيتر هائت مي اندازد كه در آنجا سرتاسر فيلم بر اساس اين تكنيك ساخته شده.