كارگردان: محمدحسين لطيفي
مدير توليد و تهيه كننده: يدالله شهيدي
فيلمنامه: ايرج طهماسب
مدير فيلمبرداري: علي الهياري
تدوين: كاوه ايماني

    بازيگران:  هديه تهراني، امين حيايي، آفرين عبيسي، جهانگير صميمي فرد، ليدا عباسي، نغمه مكري
 

خلاصه داستان:

موضوع فيلم درباره ازدواج جوانان است. در واقع مسائل خانوادگي را مطرح مي كند.

يادداشت:

دختر ايروني پس از فيلمهاي سرعت (1374) و عينك دودي (1378) سومين فيلم بلند محمدحسين لطيفي است كه سه مجموعه تلويزيوني خبرنگار خارجي، همسايه ها و سفر سبز را هم در كارنامه دارد.

ايلنـا: در چند سال اخير آن‌‏قدر فيلم كمدي دخترانه اكران شده كه تماشاگر پي‌‏گير سينما از اين بابت اشباع شده است.
تكرار هزارباره اين حرف نه چندان جدي كه "چه اشكالي دارد يك دختر به خواستگاري پسر مورد علاقه‌‏اش برود" ديگر حرف و سخن تازه‌‏اي نيست. مقابله با رسوم كهنه و شكستن تابوها به قدري تكراري شده كه اگر هم جدي باشد آنقدر لوس و لوث شده كه هيچ كس آن را جدي نمي‌‏گيرد.
پرداختن به يك معضل اجتماعي مثل كمتر بودن قابل توجه تعداد مردان جامعه نسبت به زنان، نگاهي ريشه يابانه مي‌‏خواهد كه در اين فيلم نه خبري از اين نگاه موشكافانه هست و نه خوشبختانه ادعاي آن.
"امين حيايي" و "هديه تهراني" در فيلم دختر ايروني احتمالاً ضعيف‌‏ترين بازي‌‏هاي خود را ارايه مي‌‏دهند، بي‌‏هيچ كوششي براي پرورش ابعاد شخصيتي نقش‌‏ها.
واقعاً فرقي نمي‌‏كند كدام يك از فيلم‌‏هاي سال‌‏هاي اخير اين دو بازيگر با استعداد را ببينيم، همه شبيه هم‌‏اند بدون كمترين فاصله‌‏گذاري و قائل شدن تفاوت بين دو يا چند نقش.
و اما موسيقي متن طولاني و كش‌‏دار اين فيلم، كه شايد با هدف دستيابي به نوعي از كمدي موزيكال ايراني، حجم سنگيني از موسيقي فانتزي و تجريدي را به درون فيلم با زور تزريق كرده است، به طوري كه روي اغلب پلان‌‏ها موسيقي شنيده مي‌‏شود.
اين حجم موسيقي آن‌‏قدر ادامه مي‌‏يابد كه موجب آزار و دلزدگي تماشاگر مي‌‏شود، چرا كه هيچ فرصتي براي آرامش و تمركز روي خط داستاني فيلم به تماشاگر نمي‌‏دهد.
از ديگر نكات فيلم تكيه بيش از حد روي تركيب " دختر ايروني " است، اين تركيب واژگاني بارها به طرق مختلف در فيلم تكرار مي‌‏شود، تا آن‌‏جا كه بيننده را به ياد آهنگ‌‏هاي پاپ لس‌‏آنجلسي مي‌‏اندازد.
از ديگر مايه‌‏هاي دراماتيك تنيده شده در تاروپود فيلم‌‏نامه، نگاه طنز آلود به كم‌‏رويي دخترها و پسرها در ارتباط با جنس مخالف است، كه معضلي واقعي و قابل لمس در جامعه ما به شمار مي‌‏رود.
اما نحوه پرداخت فيلم‌‏نامه به اين موضوع آن‌‏قدر كميك و توام با لودگي و مسخره بازي است كه توسط تماشاگر چندان جدي گرفته نمي‌‏شود و به سادگي محو و فراموش مي‌شود.
از معضلات موجود در سينماي ايران اين است كه انگار ما در ايران قرار نيست كمدي محض داشته باشيم، همه كمدي‌‏هاي ما بايد رگه‌‏هايي از موضوع‌‏ها و اشارات ضمني ديگر در خود داشته باشند.
برخي از كمدي‌‏هاي ما آلوده به اشارات و ارجاعات سياسي و اجتماعي شده‌‏اند، بعضي‌‏هاي ديگر هم‌‏مثل دختر ايروني به ايجاد موقعيت‌‏هاي ملودرام و اشك‌‏انگيز در ميانه داستان كمدي اصرار دارند.
به عنوان مثال در اين فيلم تكرار موقعيت‌‏هاي غم‌‏انگيز و اشك‌‏آور اگر به قصد برقراري توازن در بار دراماتيك قصه اضافه شده باشد، نه تنها كوچك‌‏ترين موفقيتي نداشته بلكه به دوپارگي روند داستان انجاميده و ارتباط سكانس‌‏هاي مختلف را از هم جدا مي‌‏سازد.
در نهايت ايده تغيير موقعيت زن و مرد در خواستگاري و پايان بندي آبكي فيلم بيننده را ياد كمدي‌‏هاي ضعيف دوران فيلم‌‏فارسي مي‌‏اندازد كه شايد براي فروش و موفقيت در گيشه چشم به شهرت و محبوبيت هديه تهراني دوخته باشد.