|
بدن ما تقريباً حدود 20 ميلي گرم منگنز، به طور عمده در استخوان
ها، ذخيره دارد. منگنز در تشكيل بافت همبند چربي و كلسترول، استخوان،عوامل
انعقاد خون و پروتئين نقش دارد. اين ماده همچنين براي عملكرد طبيعي مغز
ضروري است.
منگنز جزئي از تركيب منگنز سوپر اكسيد ديسموآت (MnSaD) است.
اين تركيب يك ضد اكسيدان است كه بدن را از مواد سمي حفظ مي كند. به دست
آوردن مقدار كافي منگنز از رژيم غذايي، كار ساده اي است.
موارد استفاده
بيماريهاي زير به وسيله مصرف منگنز بهبود مي يابد.
ديابت: افراد مبتلا به ديابت در مقايسه با اشخاص سالم به طور قابل
ملاحظه اي منگنز كمتري دارند. منگنز سطح قند خون را در افراد ديابتي كاهش
مي دهد.
روماتيسم مفصلي:
افراد مبتلا به روماتيسم مفصلي (التهاب مفاصل)
سطح پاييني از MnSaD دارند (اين ماده از آسيب مفاصل در حين التهاب
جلوگيري مي كند) مكمل هاي منگنز فعاليت MnSaD را افزايش مي دهند.
صرع: يك مطالعه مهم در اوايل سال 1960 نشان داده است موش هايي كه
دچار كمبود منگنز بوده اند بيشتر مستعد ابتلا به تشنج هستند و نوار مغزي
آنها (EEG) حاوي فعاليتهاي تشنجي است.
اسكيزوفرني:
افراد اسكيزوفرن به مكمل هاي منگنز به خوبي پاسخ مي
دهند.
پوكي استخوان: از دست رفتن تودة استخواني بعد از يائسگي به سرعت
شروع مي شود و مي تواند منجر به پوكي استخوان (نازك و شكننده شدن) گردد.
منگنز و ديگر عناصر كمياب استحكام استخوان را در زنان بعد از يائسگي
افزايش مي دهند.
بيمايهاي ديگر: منگنز همچنين در دمان تصلب شرايين (سخت شدن ديوارة عروق)،
كلسترول بالاي خون، سرگيجه و كاهش شنوايي مؤثر و مفيد است.
منابع غذايي
آجيل (مخصوصاً گرد و بادام) ، سبوس گندم و همة
غلات، حبوبات تغيير نيافته،برگ سبزيجات، كبد، كليه،
بادام زميني، لوبيا (از خانوادة نيامداران)،
ميوه هاي خشك، غلات به عمل آمده (تغيير
يافته)، گوشت و محصولات خشك داراي ميزان خيلي كمي از منگنز هستند. غذاهاي
تغيير شكل نيافته نظير نان غلات و حبوبات داراي ميزان زيادي منگنز هستند.
اشكال ديگر
منگنز به اشكال مختلفي در دسترس است: نمك (سولفات و گلوكونات) كلوئيد،
آسپارات، پيكولينات، فومارات، سوكسينات و آمينواسيد كلات). اين ماده به
صورت قرص يا كپسول معمولاً به همراه ساير ويتامين ها و موادمعدني قابل
دسترسي است.
نحوة مصرف
در مورد منگنز مقدار مجاز توصيه شده در رژيم غذايي (RDA) وجود ندارد.
رژيم توصيه شده براساس جذب از طريق رژيم تيپيك است و مقداري است كه از
بروز نشانه هاي كمبود منگنز جلوگيري كند.
متوسط جذب منگنز 2 تا 9 ميلي گرم در روز است. در بعضي موارد افراد به
ميزان بيشتري (10 ميلي گرم در روز) منگنز نياز دارند.
ميزان كافي و مطمئن مصرف روزانة منگنز 2 تا 5 ميلي گرم براي بزرگسالان. 1
تا 3 ميلي گرم براي بچه ها و نوجوانان و 0.3 تا 1 ميلي گرم براي
شيرخواران است.
موارد احتياط
جذب بيش از حد منگنز مي تواند منجر به توليد اثرات سمي شود. شما نبايد به
طور مرتب، بيش از حد مطمئن و كافي (كه در بالا توضيح داده شد) مصرف منگنز
داشته باشيد.
تداخل هاي احتمالي
كلسيم، مس، آهن، منيزيوم و روي بر سر جذب در رودة كوچك با منگنز رقابت مي
كنند. جذب بيش از حد هر كدام از اينها مي تواند باعث كاهش جذب بقيه شود.
مصرف بيش از حد منگنز مي تواند باعث كم خوني فقر آهن شود. |
